مجله خبری تشریفات

غبطه
غِبطه یا این که رَشک و تردید آرزوی داشتن نعمتی برای خویش مانند آنچه که دیگری داراست؛ سوای آن‌که در درنگ از دست رفتن آن نعمت از دیگری باشد. تفاوت غبطه با حسد در‌این میباشد که بخیل در آرزوی از دربین رفتن نعمتی برای دیگری تشریفات ترحیم مشهد میباشد.

غبطه از اوصاف نیکو بوده و در روایتی از امام درستگو(ع) از نماد‌های مؤمن به شمار رفته میباشد.

در احادیث حدود آنچه لایق غبطه تناول کردن میباشد و آنچه سزاوار غبطه میل کردن وجود ندارد، رقم خورده میباشد. تحت عنوان مثال، در روایتی از امام علی(ع) هر کس عمرش را در اطاعت آفریدگار سپری کرده، لایق غبطه تناول کردن میباشد و در روایتی از امام درستگو(ع) غبطه میل کردن به خیال محصول جهان، مذمت شد‌ه‌است.

غبطه در فقه در مشاجره تصرفات اما (بابا، جد و قاضی شرع) در اموال مولی علیه (فرزند صغیر، یتیم و مجنون) و در مشاجره ودیعت فقاهتی، به معنای مصلحت و فایده به عمل رفته میباشد.

کلمه و واژه‌شناسی
غبطه یا این که رشک در اصطلاح رفتار اسلامی به معنای آرزوی داشتن نعمتی برای خویش میباشد، همچون آنچه دیگری داراست؛ فارغ از آن‌که در درنگ از دست رفتن آن نعمت از دیگری باشد.[۱] غبطه در لغت به معنای اکنون خوش و پسندیده، نعمت و شادمانی میباشد.[۲]

غبطه در عبارات فقها در گفت و گو تصرفات البتهّ (بابا، جد و حکم کننده شرع) در اموال مُوَلّی علیه (فرزند صغیر، یتیم و مجنون) به معنای مصلحت و سود به عمل رفته میباشد.[۳] به عنوان مثالً گفته میگردد تصرف البتهّ در اموال مولی علیه مشروط به غبطه (مصلحت) برای مولی علیه میباشد.[۴] همینطور در مشاجره ودیعه دینی گفته میشود رعایت غبطه (مصلحت) صاحب و مالک و عدم تصرف ضرری در محصول وی واجب میباشد.[۵]

فضلیت اخلاقی
سازه به نقل بعضا از احادیث، غبطه تناول کردن تحت عنوان یک فضیلت، از علامت‌های مؤمن میباشد. کلینی در الکافی روایتی از امام راستگو(ع) نقل کرده که «مؤمن غبطه می خورد و حسادت نمی‌ورزد و منافق حسادت می‌ورزد و غبطه نمیخورد.»[۶]

در احادیث زیادی حدود چیزهای لایق غبطه میل کردن، گفته شده میباشد. در روایتی از امام علی(ع) اورده شده هر که در جاری ساختن عمل نه سبقت می گیرد، سزاوار غبطه میل کردن میباشد.[۷] در ماجرا دیگری، هر که عمرش در اطاعت خداوند سپری کرده را لایق غبطه تناول کردن دانسته میباشد.[۸] محدث نوری در مستدرک الوسائل روایتی از امام درستگو(ع) کرده که زائر قبر امام حسین(ع) آیتم غبطه قرار می گیرد.[۹]

در بعضا از احادیث، غبطه میل کردن بر کسی به خیال متعددی محصول عالم و کارها مادی گزینه ملامت شد‌ه‌است.[۱۰]

سازه به گفته ملا احمد نراقی، غبطه از فضیلت ها اخلاقی به‌شمار می‌رود و سبب ساز غبطه بردن بر فردی، محبّت بر نعمتی میباشد که برای آن فرد، نتایج شد‌ه‌است. سازه به حیث نراقی درصورتی که آن نعمت، فرمان فقهی باشد، باعث آن غبطه، محبّت معبود و محبّت طاعت اوست و این امری نیکو و مرغوب میباشد و در‌صورتی‌که فرمان مادی و مباح باشد، باعث آن، محبّت تنعّم و التذاذ در دنیاست و این اگرچه حرام نباشد اما شکی وجود ندارد که منجر پستی رتبه و بازماندن از مقامات بلند و منازل ارجمند میباشد.[۱۱]

غبطه
غِبطه یا این که رَشک و تردید آرزوی داشتن نعمتی برای خویش مانند آنچه که دیگری داراست؛ سوای آن‌که در درنگ از دست رفتن آن نعمت از دیگری باشد. تفاوت غبطه با حسد در‌این میباشد که بخیل در آرزوی از دربین رفتن نعمتی برای دیگری تشریفات ترحیم مشهد میباشد.

غبطه از اوصاف نیکو بوده و در روایتی از امام درستگو(ع) از نماد‌های مؤمن به شمار رفته میباشد.

در احادیث حدود آنچه لایق غبطه تناول کردن میباشد و آنچه سزاوار غبطه میل کردن وجود ندارد، رقم خورده میباشد. تحت عنوان مثال، در روایتی از امام علی(ع) هر کس عمرش را در اطاعت آفریدگار سپری کرده، لایق غبطه تناول کردن میباشد و در روایتی از امام درستگو(ع) غبطه میل کردن به خیال محصول جهان، مذمت شد‌ه‌است.

غبطه در فقه در مشاجره تصرفات اما (بابا، جد و قاضی شرع) در اموال مولی علیه (فرزند صغیر، یتیم و مجنون) و در مشاجره ودیعت فقاهتی، به معنای مصلحت و فایده به عمل رفته میباشد.

کلمه و واژه‌شناسی
غبطه یا این که رشک در اصطلاح رفتار اسلامی به معنای آرزوی داشتن نعمتی برای خویش میباشد، همچون آنچه دیگری داراست؛ فارغ از آن‌که در درنگ از دست رفتن آن نعمت از دیگری باشد.[۱] غبطه در لغت به معنای اکنون خوش و پسندیده، نعمت و شادمانی میباشد.[۲]

غبطه در عبارات فقها در گفت و گو تصرفات البتهّ (بابا، جد و حکم کننده شرع) در اموال مُوَلّی علیه (فرزند صغیر، یتیم و مجنون) به معنای مصلحت و سود به عمل رفته میباشد.[۳] به عنوان مثالً گفته میگردد تصرف البتهّ در اموال مولی علیه مشروط به غبطه (مصلحت) برای مولی علیه میباشد.[۴] همینطور در مشاجره ودیعه دینی گفته میشود رعایت غبطه (مصلحت) صاحب و مالک و عدم تصرف ضرری در محصول وی واجب میباشد.[۵]

فضلیت اخلاقی
سازه به نقل بعضا از احادیث، غبطه تناول کردن تحت عنوان یک فضیلت، از علامت‌های مؤمن میباشد. کلینی در الکافی روایتی از امام راستگو(ع) نقل کرده که «مؤمن غبطه می خورد و حسادت نمی‌ورزد و منافق حسادت می‌ورزد و غبطه نمیخورد.»[۶]

در احادیث زیادی حدود چیزهای لایق غبطه میل کردن، گفته شده میباشد. در روایتی از امام علی(ع) اورده شده هر که در جاری ساختن عمل نه سبقت می گیرد، سزاوار غبطه میل کردن میباشد.[۷] در ماجرا دیگری، هر که عمرش در اطاعت خداوند سپری کرده را لایق غبطه تناول کردن دانسته میباشد.[۸] محدث نوری در مستدرک الوسائل روایتی از امام درستگو(ع) کرده که زائر قبر امام حسین(ع) آیتم غبطه قرار می گیرد.[۹]

در بعضا از احادیث، غبطه میل کردن بر کسی به خیال متعددی محصول عالم و کارها مادی گزینه ملامت شد‌ه‌است.[۱۰]

سازه به گفته ملا احمد نراقی، غبطه از فضیلت ها اخلاقی به‌شمار می‌رود و سبب ساز غبطه بردن بر فردی، محبّت بر نعمتی میباشد که برای آن فرد، نتایج شد‌ه‌است. سازه به حیث نراقی درصورتی که آن نعمت، فرمان فقهی باشد، باعث آن غبطه، محبّت معبود و محبّت طاعت اوست و این امری نیکو و مرغوب میباشد و در‌صورتی‌که فرمان مادی و مباح باشد، باعث آن، محبّت تنعّم و التذاذ در دنیاست و این اگرچه حرام نباشد اما شکی وجود ندارد که منجر پستی رتبه و بازماندن از مقامات بلند و منازل ارجمند میباشد.[۱۱]