سید محمدباقر درچهای
سیّد محمّدباقر دُرچهای (۱۲۶۴-۱۳۴۲ق)، فقید شیعه و از اساتید حوزه علمیه اصفهان. وی در نجف نزد میرزای شیرازی و میرزا حبیبالله رشتی و در اصفهان نزد سید محمدباقر خوانساری شاگردی کرد. سید ابوالحسن اصفهانی، آیتالله بروجردی، میرزا علی آقا شیرازی و رحیم ارباب نزد وی شاگردی تشریفات ترحیم مشهد کردهاند.
بعداز درگذشت سید اسماعیل صدر بعضا از عموم اصفهان و شهرهای دیگر از وی تاسی میکردند. درچهای در همت سیاسی بسیار محتاط بود و در ماجرای نهضت مشروطه، همفکری وی با روحانی ادبالله نوری گزارش گردیدهاست.
میلاد و درگذشت
سید محمدباقر درچهای فرزند سیدمرتضی در ۱۲۶۴ق موازی با ۱۲۲۵ش در روستای دُرچه در لِنجان اصفهان متولد شد.[۱] نسبش به امام موسی کاظم(ع) میرسد. جد اعلایش سید محمد میرلوحی سبزواری از عالمان والا اصفهان در عصر صفویه و معاصر با محمدتقی مجلسی بود.[۲]
درچهای در ۲۸ ربیعالثانی ۱۳۴۲ق[۳] در درچه درگذشت. درباره مرگ وی اظهارنظرهای متفاوتی انجام یافته میباشد. به گفته سیدتقی درچهای (نوه علامه درچهای) وی در گرمابه و به دست دست اندرکاران رضاخان مورد قتل واقع شده میباشد.[۴] بعضی دیگر از خفهشدن وی در حمام گرمابه صحبت گفتهاند.[۵] [یادداشت ۱]پیکر او از درچه به اصفهان تشییع شد و در گورستان تخت فولاد به خاک ودیعه شد.[۷]
شغل علمی
علم آموزی
محمدباقر درچهای در سیزده سالگی یادگرفتن علم ها فقاهتی را در اصفهان استارت کرد. وی فقه و اصول را نزد سید محمدباقر خوانساری، صاحب و مالک روضات الجنات، محمدحسن نجفی، ابوالمعالی کرباسی و... فرا گرفت.
سید محمدباقر نزدیک به ۱۲۹۰ق برای کامل شدن تحصیلات به نجف رفت و در درسهای بیرون فقه و اصول میرزای شیرازی، سید حسین کوه کمری و میرزا حبیبالله رشتی و... حاضر شد.[۸]
درس دادن، نظم، تهذیب
درچهای در ۱۳۰۳ق به اصفهان رجوع و تا انتها قدمت به تألیف، درس دادن و کارهای علمی و اجتماعی پرداخت. محل درس دادن وی مکتب نیمآورد و مسجد تازه و محل اقامۀ نماز جماعت وی مسجد بازارچه وزیر بود.[۹]
درچهای در حوزه علمیه اصفهان فقه و اصول درس دادن می کرد. نقل شده طلاب علم ها فقاهتی برای استعمال از درس او بدین شهر میآمدند.
مباحث درس درچهای عمدتاً برگرفته از تقریرات درسهای میرزا حبیبالله رشتی بود. گفتهاند که او سه درس در هر روز داشت و هر درس را سه توشه تقریر می کرد.[۱۰]درچهاى سى و هشت سال به امامت و رياضت سرگرم بود.[۱۱] به گفته جلالالدین همایی درچهای آیتی تعالی در دانش و ورع بود و در سادگى و صفاى روح و بىاعتنايى به کارها دنيوى گويى فرشتهاى بود كه از افق به فرش آمده و براى تربيت خلايق با ايشان همنشين گردیده است.[۱۲]
سید محمدباقر درچهای
سیّد محمّدباقر دُرچهای (۱۲۶۴-۱۳۴۲ق)، فقید شیعه و از اساتید حوزه علمیه اصفهان. وی در نجف نزد میرزای شیرازی و میرزا حبیبالله رشتی و در اصفهان نزد سید محمدباقر خوانساری شاگردی کرد. سید ابوالحسن اصفهانی، آیتالله بروجردی، میرزا علی آقا شیرازی و رحیم ارباب نزد وی شاگردی تشریفات ترحیم مشهد کردهاند.
بعداز درگذشت سید اسماعیل صدر بعضا از عموم اصفهان و شهرهای دیگر از وی تاسی میکردند. درچهای در همت سیاسی بسیار محتاط بود و در ماجرای نهضت مشروطه، همفکری وی با روحانی ادبالله نوری گزارش گردیدهاست.
میلاد و درگذشت
سید محمدباقر درچهای فرزند سیدمرتضی در ۱۲۶۴ق موازی با ۱۲۲۵ش در روستای دُرچه در لِنجان اصفهان متولد شد.[۱] نسبش به امام موسی کاظم(ع) میرسد. جد اعلایش سید محمد میرلوحی سبزواری از عالمان والا اصفهان در عصر صفویه و معاصر با محمدتقی مجلسی بود.[۲]
درچهای در ۲۸ ربیعالثانی ۱۳۴۲ق[۳] در درچه درگذشت. درباره مرگ وی اظهارنظرهای متفاوتی انجام یافته میباشد. به گفته سیدتقی درچهای (نوه علامه درچهای) وی در گرمابه و به دست دست اندرکاران رضاخان مورد قتل واقع شده میباشد.[۴] بعضی دیگر از خفهشدن وی در حمام گرمابه صحبت گفتهاند.[۵] [یادداشت ۱]پیکر او از درچه به اصفهان تشییع شد و در گورستان تخت فولاد به خاک ودیعه شد.[۷]
شغل علمی
علم آموزی
محمدباقر درچهای در سیزده سالگی یادگرفتن علم ها فقاهتی را در اصفهان استارت کرد. وی فقه و اصول را نزد سید محمدباقر خوانساری، صاحب و مالک روضات الجنات، محمدحسن نجفی، ابوالمعالی کرباسی و... فرا گرفت.
سید محمدباقر نزدیک به ۱۲۹۰ق برای کامل شدن تحصیلات به نجف رفت و در درسهای بیرون فقه و اصول میرزای شیرازی، سید حسین کوه کمری و میرزا حبیبالله رشتی و... حاضر شد.[۸]
درس دادن، نظم، تهذیب
درچهای در ۱۳۰۳ق به اصفهان رجوع و تا انتها قدمت به تألیف، درس دادن و کارهای علمی و اجتماعی پرداخت. محل درس دادن وی مکتب نیمآورد و مسجد تازه و محل اقامۀ نماز جماعت وی مسجد بازارچه وزیر بود.[۹]
درچهای در حوزه علمیه اصفهان فقه و اصول درس دادن می کرد. نقل شده طلاب علم ها فقاهتی برای استعمال از درس او بدین شهر میآمدند.
مباحث درس درچهای عمدتاً برگرفته از تقریرات درسهای میرزا حبیبالله رشتی بود. گفتهاند که او سه درس در هر روز داشت و هر درس را سه توشه تقریر می کرد.[۱۰]درچهاى سى و هشت سال به امامت و رياضت سرگرم بود.[۱۱] به گفته جلالالدین همایی درچهای آیتی تعالی در دانش و ورع بود و در سادگى و صفاى روح و بىاعتنايى به کارها دنيوى گويى فرشتهاى بود كه از افق به فرش آمده و براى تربيت خلايق با ايشان همنشين گردیده است.[۱۲]
چکلیست کامل برگزاری مراسم ترحیم؛ از برنامهریزی تا پایان مراسم