علی بن موسی الرضا
علی بن موسی الرّضا (به عربی: عَلیُّ بْنُ موشوارهَی الرِّضا؛ زادهٔ ۱۱ ذیقعدهٔ ۱۴۸ هجری قمری / ۲۹ دسامبر ۷۶۵ میلادی – درگذشتهٔ انتها صفر ۲۰۳ هجری قمری / ۵ سپتامبر ۸۱۸ میلادی)، فرزندِ موسی بن جعفر و نجمه خاتون و از نسل محمد، فرستاده اسلام، میباشد. وی امام هشتم شیعه ها دوازدهامامی پس از پدرش موسی کاظم و قبل از پسرش محمد تقی میباشد. هرچند منابع در انگیزه و کیفیت ملقب شدن او بهتیتر «رضا» مبتلا اختلاف می باشند، البته تمامی بر شهره بودن وی بهاین کنیه، واقعه دارا هستند. لقب وی ابوالحسن نام برده که بهجهت هم لقب بودن با پدرش، ابوالحسن ثانی تشریفات ترحیم مشهد خوانده شده است.
زمان زندگانی علی بن موسی الرضا همزمان با حکومت عباسیان بودهمیباشد که با ایرادات عدیدهای مثلا مبارزههای داخلی و کودتاهای متفاوت علیه حکومت مواجه بودند. زمانه امامت او با سه خلیفهٔ عباسی مشمول هارون الرشید، امین و مأمون مقارن بود. وی در بعدازظهر حکومت هارون و امین، غالباً به مباحثه با مذهبها دیگر در ارتباط اعتقادات اسلامی و اشاعه مذهب امامیه میپرداخت. دراین زمانه با تدارک مسافرت و مناظرات با بزرگان ادیان و مذهب ها گوناگون، سعی بر کاهش پیشرفت مذهبها دیگر کرد. نبرد با جریان واقفیه که بعداز مرگ موسی کاظم و انکار امامت او چهرهاعطا کرد، برای مثال اهم اقدامات او بشمار می آید. حکومت نیز دراین زمانه مواجههای با او نداشت.
بعداز برد مأمون عباسی در نبرد با امین در سال ۱۹۸ ه. ق، مأمون با توسعه قیامهای شیعی مواجه شد. وی در پی راهی برای موفقیت بر این کودتاها، تصمیم گرفت علی بن موسی الرضا را در حکومت دخیل نماید و بههمین خواسته جایگاه ولایتعهدی خود را به ذمه ٔ وی گذاشت. هرچند علی بن موسی، نسبت به تایید منصب ولایتعهدی استنکاف نمود، البته مأمون اورا در سال ۲۰۰ ه.ق به مرو، پایتخت خویش، احضار کرد. این اتفاق افتاد که مهمترین فصل تاریخی حیات علی بن موسی الرضا میباشد، در سال ۲۰۱ ه.ق شکل به عهده گرفت. در زمان مسیر، اتفاقات فراوانی از کاروان علی بن موسی گزارش شده است که برجستهترین آنها، استماع و استنساخ حدیث سلسلهالذهب به وسیله همسایه نیشابور میباشد. علی بن موسی در زمان مسیر حرکتش به مرو، به خلل سخنرانی، مصاحبه با شیعه ها خود، اعتراض به احضارش به مرو و… پرداخت. بعد از این انتصاب، فامیل عباسیان حاضر در بغداد که غالباً از جبهه مخالف مأمون محسوب میشدند، اقدامات مأمون را نگرانکننده دانستند و عاقبت مأمون را از خلافت برکنار کردند و ابراهیم بن مهدی را به خلافت برگزیدند. مأمون برای مدد از خویش، بههمپا علی بن موسی اراده بغداد کرد. با وصال کاروان مأمون به سرخس، وزیرش ادب بن آسوده به وسیله تنی چند از سران سپاه ترور شد و دو روز سپس زمانی کاروان مأمون به توس رسید، علی بن موسی مریض شد و از عالم رفت. بعضی منابع، با اعتنا به مرگ وزیر و ولیعهد مأمون در مسافت وقتی کوتاه، این را نماد مکر مأمون دانستهاند. بهلحاظ منابع شیعه امامیه و بعضی منابع اهل سنت، مرگ علی بن موسی مسمومیت بر تاثیر زهر بودهمیباشد؛ هر یک سری در منابع اهل سنت دربارهٔ فرد قتل کننده، اختلافاتی وجود داراست، البته منابع شیعی مأمون را مسئول این ترور دانستهاند. در غایت او در یکیاز روستاهای توس بهاسم سناباد به خاک ودیعه شد. در مدفن او، ابعاد حرمی تاسیس شد و شهری پیرامون به وجود آمد که مشهد (محل شهید شدن) نامیده شد
علی بن موسی الرضا
علی بن موسی الرّضا (به عربی: عَلیُّ بْنُ موشوارهَی الرِّضا؛ زادهٔ ۱۱ ذیقعدهٔ ۱۴۸ هجری قمری / ۲۹ دسامبر ۷۶۵ میلادی – درگذشتهٔ انتها صفر ۲۰۳ هجری قمری / ۵ سپتامبر ۸۱۸ میلادی)، فرزندِ موسی بن جعفر و نجمه خاتون و از نسل محمد، فرستاده اسلام، میباشد. وی امام هشتم شیعه ها دوازدهامامی پس از پدرش موسی کاظم و قبل از پسرش محمد تقی میباشد. هرچند منابع در انگیزه و کیفیت ملقب شدن او بهتیتر «رضا» مبتلا اختلاف می باشند، البته تمامی بر شهره بودن وی بهاین کنیه، واقعه دارا هستند. لقب وی ابوالحسن نام برده که بهجهت هم لقب بودن با پدرش، ابوالحسن ثانی تشریفات ترحیم مشهد خوانده شده است.
زمان زندگانی علی بن موسی الرضا همزمان با حکومت عباسیان بودهمیباشد که با ایرادات عدیدهای مثلا مبارزههای داخلی و کودتاهای متفاوت علیه حکومت مواجه بودند. زمانه امامت او با سه خلیفهٔ عباسی مشمول هارون الرشید، امین و مأمون مقارن بود. وی در بعدازظهر حکومت هارون و امین، غالباً به مباحثه با مذهبها دیگر در ارتباط اعتقادات اسلامی و اشاعه مذهب امامیه میپرداخت. دراین زمانه با تدارک مسافرت و مناظرات با بزرگان ادیان و مذهب ها گوناگون، سعی بر کاهش پیشرفت مذهبها دیگر کرد. نبرد با جریان واقفیه که بعداز مرگ موسی کاظم و انکار امامت او چهرهاعطا کرد، برای مثال اهم اقدامات او بشمار می آید. حکومت نیز دراین زمانه مواجههای با او نداشت.
بعداز برد مأمون عباسی در نبرد با امین در سال ۱۹۸ ه. ق، مأمون با توسعه قیامهای شیعی مواجه شد. وی در پی راهی برای موفقیت بر این کودتاها، تصمیم گرفت علی بن موسی الرضا را در حکومت دخیل نماید و بههمین خواسته جایگاه ولایتعهدی خود را به ذمه ٔ وی گذاشت. هرچند علی بن موسی، نسبت به تایید منصب ولایتعهدی استنکاف نمود، البته مأمون اورا در سال ۲۰۰ ه.ق به مرو، پایتخت خویش، احضار کرد. این اتفاق افتاد که مهمترین فصل تاریخی حیات علی بن موسی الرضا میباشد، در سال ۲۰۱ ه.ق شکل به عهده گرفت. در زمان مسیر، اتفاقات فراوانی از کاروان علی بن موسی گزارش شده است که برجستهترین آنها، استماع و استنساخ حدیث سلسلهالذهب به وسیله همسایه نیشابور میباشد. علی بن موسی در زمان مسیر حرکتش به مرو، به خلل سخنرانی، مصاحبه با شیعه ها خود، اعتراض به احضارش به مرو و… پرداخت. بعد از این انتصاب، فامیل عباسیان حاضر در بغداد که غالباً از جبهه مخالف مأمون محسوب میشدند، اقدامات مأمون را نگرانکننده دانستند و عاقبت مأمون را از خلافت برکنار کردند و ابراهیم بن مهدی را به خلافت برگزیدند. مأمون برای مدد از خویش، بههمپا علی بن موسی اراده بغداد کرد. با وصال کاروان مأمون به سرخس، وزیرش ادب بن آسوده به وسیله تنی چند از سران سپاه ترور شد و دو روز سپس زمانی کاروان مأمون به توس رسید، علی بن موسی مریض شد و از عالم رفت. بعضی منابع، با اعتنا به مرگ وزیر و ولیعهد مأمون در مسافت وقتی کوتاه، این را نماد مکر مأمون دانستهاند. بهلحاظ منابع شیعه امامیه و بعضی منابع اهل سنت، مرگ علی بن موسی مسمومیت بر تاثیر زهر بودهمیباشد؛ هر یک سری در منابع اهل سنت دربارهٔ فرد قتل کننده، اختلافاتی وجود داراست، البته منابع شیعی مأمون را مسئول این ترور دانستهاند. در غایت او در یکیاز روستاهای توس بهاسم سناباد به خاک ودیعه شد. در مدفن او، ابعاد حرمی تاسیس شد و شهری پیرامون به وجود آمد که مشهد (محل شهید شدن) نامیده شد
چکلیست کامل برگزاری مراسم ترحیم؛ از برنامهریزی تا پایان مراسم